Na zijn eerdere ronduit memorabele collecties met Nederlandstalige singles, Nederlandstalige covers, Franse chansons en Duitse liedjes, biedt Surivlaams een bijzonder origineel overzicht van de beste Vlaamse en Surinaamse hits ooit. Gaat dat kopen! Want niet enkel ontdekt men de ijzersterke nummers van Raymond van het Groenewoud, Max Woiski of Jacques Brel, krijgen met name de Nederlanders onder ons nu een unieke gelegenheid om Jan De Wilde, Luc De Vos of Kris de Bruyne eindelijk te leren kennen, maar ook de Vlamingen herontdekken Paul Boey met het onweerstaanbare 'k Heb de mot in mijn lijf of Doe de ballenkneller van Neerlands Hoop. De vondst om Suriname met Vlaanderen te combineren kwam mij op het eerste gezicht wat geforceerd voor, maar nu ik de 3 cd's al enkele keren heb beluisteren, moet het gezegd: de mix werkt. Dat is te danken aan Vics talent om 60 nummers uit te kiezen die naadloos op mekaar aansluiten, die elkaar verrijken en verrassen, en die je als luisteraar in de ban brengen van het meeslepende, geestige en laconieke repertoire dat nooit echt Hollands zou willen zijn. Zoals Willem Elsschot ook alleen maar in Antwerpen kon leven en schrijven, maar verdient om blijvend door velen in Vlaanderen én Nederland te worden gelezen. Dus nu toch maar die biografie dan, eerst, even?
zondag 10 februari 2008
Surivlaams
Vic Van de Reijt moet binnenkort echt die Elsschot-biografie gaan schrijven. Iedereen zit daar op te wachten. Ik leerde Vic kennen in het Amsterdamse Paradiso, tijdens één van de eerste beurzen van de Kleine Uitgever in de jaren tachtig. We deelden onze Elsschot-gekte aan elkaar mee, ik volgde hem (samen met Boris Rousseeuw en Tom Lanoye) met de auto naar de Herengracht 32 waar we nader kennismaakten, en nu zijn we nog altijd niet van mekaar af. Hij is inmiddels peter van mijn jongste zoon Arne en die kreeg deze week voor zijn verjaardag een exemplaar cadeau gestuurd van Surivlaams, de 3 cd-box die hij samenstelde voor het Nikkelen Nelis label en die 60 prachtige tophits uit België en Suriname biedt. Gelukkig heeft Vic ook nog tijd hiervoor! Na zijn eerdere ronduit memorabele collecties met Nederlandstalige singles, Nederlandstalige covers, Franse chansons en Duitse liedjes, biedt Surivlaams een bijzonder origineel overzicht van de beste Vlaamse en Surinaamse hits ooit. Gaat dat kopen! Want niet enkel ontdekt men de ijzersterke nummers van Raymond van het Groenewoud, Max Woiski of Jacques Brel, krijgen met name de Nederlanders onder ons nu een unieke gelegenheid om Jan De Wilde, Luc De Vos of Kris de Bruyne eindelijk te leren kennen, maar ook de Vlamingen herontdekken Paul Boey met het onweerstaanbare 'k Heb de mot in mijn lijf of Doe de ballenkneller van Neerlands Hoop. De vondst om Suriname met Vlaanderen te combineren kwam mij op het eerste gezicht wat geforceerd voor, maar nu ik de 3 cd's al enkele keren heb beluisteren, moet het gezegd: de mix werkt. Dat is te danken aan Vics talent om 60 nummers uit te kiezen die naadloos op mekaar aansluiten, die elkaar verrijken en verrassen, en die je als luisteraar in de ban brengen van het meeslepende, geestige en laconieke repertoire dat nooit echt Hollands zou willen zijn. Zoals Willem Elsschot ook alleen maar in Antwerpen kon leven en schrijven, maar verdient om blijvend door velen in Vlaanderen én Nederland te worden gelezen. Dus nu toch maar die biografie dan, eerst, even?
Na zijn eerdere ronduit memorabele collecties met Nederlandstalige singles, Nederlandstalige covers, Franse chansons en Duitse liedjes, biedt Surivlaams een bijzonder origineel overzicht van de beste Vlaamse en Surinaamse hits ooit. Gaat dat kopen! Want niet enkel ontdekt men de ijzersterke nummers van Raymond van het Groenewoud, Max Woiski of Jacques Brel, krijgen met name de Nederlanders onder ons nu een unieke gelegenheid om Jan De Wilde, Luc De Vos of Kris de Bruyne eindelijk te leren kennen, maar ook de Vlamingen herontdekken Paul Boey met het onweerstaanbare 'k Heb de mot in mijn lijf of Doe de ballenkneller van Neerlands Hoop. De vondst om Suriname met Vlaanderen te combineren kwam mij op het eerste gezicht wat geforceerd voor, maar nu ik de 3 cd's al enkele keren heb beluisteren, moet het gezegd: de mix werkt. Dat is te danken aan Vics talent om 60 nummers uit te kiezen die naadloos op mekaar aansluiten, die elkaar verrijken en verrassen, en die je als luisteraar in de ban brengen van het meeslepende, geestige en laconieke repertoire dat nooit echt Hollands zou willen zijn. Zoals Willem Elsschot ook alleen maar in Antwerpen kon leven en schrijven, maar verdient om blijvend door velen in Vlaanderen én Nederland te worden gelezen. Dus nu toch maar die biografie dan, eerst, even?
zaterdag 2 februari 2008
Hels helser helsen
Politici kunnen soms echte politiekers zijn in plaats van bestuurders van de samenleving. De gedeputeerde van cultuur van de provincie Antwerpen, Ludo Helsen, is ouderwets op dreef in zijn antwoord, vandaag in De Standaard, aan Stefan Brijs die uit verontwaardiging vanwege het annuleren van de expo van L.P. Boons Fenomenale Feminatheek in het Fotomuseum - vanwege zogenaamde geringe artistieke waarde - zijn prijzengeld terugstort aan de provincie.
Het moet gezegd: de provincie Antwerpen heeft de afgelopen jaren flinke inspanningen geleverd voor het boek & haar auteurs, met initiatieven als de literaire debuutprijs, de Herman de Coninckprijs voor poëzie, de steun aan de Boekenbeurs, de provinciale culturele prijzen,... Maar dat alles geeft géén
vrijgeleide om nu dan eens 1 keer een expo te mogen verbieden, wel integendeel. Helsen zou inmiddels kunnen weten dat artisticiteit tal van definities, concepten en invullingen toelaat. Met de nadruk op dat laatste woord. Dat hij hautain, met dedain én veel pleidooi pro domo reageert op de authentieke verontwaardiging van Stefan Brijs, vind ik ongepast. Typisch politieke reflex. De reflectie ontbreekt. Slechts een danske van gelijkhebberigheid waar werkelijk niemand op zit te wachten. Naast de kwestie. Geniaal?... maar met te lange teentjes.
Het moet gezegd: de provincie Antwerpen heeft de afgelopen jaren flinke inspanningen geleverd voor het boek & haar auteurs, met initiatieven als de literaire debuutprijs, de Herman de Coninckprijs voor poëzie, de steun aan de Boekenbeurs, de provinciale culturele prijzen,... Maar dat alles geeft géén
vrijgeleide om nu dan eens 1 keer een expo te mogen verbieden, wel integendeel. Helsen zou inmiddels kunnen weten dat artisticiteit tal van definities, concepten en invullingen toelaat. Met de nadruk op dat laatste woord. Dat hij hautain, met dedain én veel pleidooi pro domo reageert op de authentieke verontwaardiging van Stefan Brijs, vind ik ongepast. Typisch politieke reflex. De reflectie ontbreekt. Slechts een danske van gelijkhebberigheid waar werkelijk niemand op zit te wachten. Naast de kwestie. Geniaal?... maar met te lange teentjes.
zondag 27 januari 2008
gedichtendag
UIT WATER EN INKT
Wat haar penseel voor mij verzon:
een lage lucht, het grijs van een krasbiljet,met geluk en een koperen munt, win ik de zon.
Bart Plouvier & Anne Vernimmen
uit: Het Land draagt de wind. Uitgeverij 't Oneindige Verhaal, Sint-Niklaas 2007
virtueel
De moeder van de moeder van mijn kinderen kan sinds afgelopen week draadloos internetten. Wifi-oma. Op haar eenentachtigste stuurt ze familie en vrienden mails met sfeervolle attachments en zo nodig diverse geluidjes, kan ze skypen met haar kleinkinderen in Latijns-Amerika, sms-en met smileys, leest ze De Standaard op internet en kan ze nu dus overal in huis én tuin gaan zitten met haar notebook om virtueel bezig te zijn. We gaan haar nog eens leren om hotmail te gebruiken, waarmee ze dan werkelijk overal kan mailen via het net. Ze leert dat allemaal snel en met veel gretigheid, kan verveeld zijn met de wetenschap dat ze sommige kneepjes niet meteen helemaal onder de knie heeft, maar heeft tijd om te oefenen en zo schiet het best snel op.
Dat belet haar geenszins om zich evengoed te vermaken bij koffie en gebak als we op bezoek zijn. Aan de grootouderlijke tafel gonst het dan van de verhalen, anekdotes en weetjes. En wekelijks gaat ze vrolijk een avondje turnen met haar vriendinnen van de Getrouwde Dames van Wevelgem.
De virtuele wereld is er bij gekomen: een verrijking veel meer dan een vervanging van wat er in haar leven al was en is.
Dat belet haar geenszins om zich evengoed te vermaken bij koffie en gebak als we op bezoek zijn. Aan de grootouderlijke tafel gonst het dan van de verhalen, anekdotes en weetjes. En wekelijks gaat ze vrolijk een avondje turnen met haar vriendinnen van de Getrouwde Dames van Wevelgem.
De virtuele wereld is er bij gekomen: een verrijking veel meer dan een vervanging van wat er in haar leven al was en is.
zaterdag 26 januari 2008
monumentaal
Zestien jaar geleden schreef ik een brief naar Miel
Dekeyser, die toen op pensioen ging bij VRT, waar hij vele tientallen jaren had gewerkt als journalist voor de radionieuwsdienst. Ik had al vaak genoten van zijn sonore stem die het doen en laten van de VN, de NAVO, Amerika, de Amerikanen en hun Amerikaanse presidenten feilloos analyseerde en presenteerde aan luisterend Vlaanderen. Zo iemand moet een stevig boek kunnen schrijven, dacht ik, met zijn kijk op het wereldgebeuren, dacht ik. En hij heeft er vanaf nu zeker tijd voor, dacht ik ook. Miel is blijven beweren dat mijn brief op het perfecte moment kwam, om hem na zijn radiocarrière nog wat te doen te brengen. Achteraf bekeken zat dat boek gewoon in zijn genen. Wankele wereld. Houdingen en verhoudingen in de Nieuwe Wereldorde werd een instant succes. En dit boek werd gevolgd door nog een hele reeks nieuwe titels, die gretig gekocht, gelezen en bediscussieerd werden. Want stof tot nadenken boden ze allemaal in ruime mate. Eén ervan - Amerikanen - schreef hij met die andere Amerika-watcher, Greet De Keyser (geen familie). En één wel heel speciaal boek is Wiet want wie had verwacht dat dit radio- en journalistiek monument een zo vertederend relaas zou schrijven over zijn... dwergpapegaai. Wie anders dan Peter Vos kon Wiet beter voorzien van prachige potloodtekeningen.
Miel en ik haalden - samen met zijn Lutje en met mijn collegae Ronald en Sophie - vorige week tijdens een erg genoeglijke lunch herinneringen op aan onze eerste ontmoeting, en aan de vele verdere contacten die volgden. Door zo lang samen te werken, is echte en hechte vriendschap ontstaan, meen ik te mogen zeggen. Want zakelijk is Miel een plezier om mee samen te werken, maar op het persoonlijke vlak wordt hij samen met zijn Lutje haast onklopbaar: zo veel expertise, wijsheid, leeservaringen en toch bescheidenheid en heerlijke ironie, ik kom het bij niemand anders tegen. Ook mijn eega en drie kinderen smullen van hun verhalen, anekdotes, ontmoetingen en mailberichten. Hopelijk komt het er binnenkort eens van om samen met hem de filmpjes te bekijken die hij met Wim Offeciers maakte voor de schooltelevisie - zijn mediadebuut - en waarover hij zo smakelijk kan vertellen. Ook dat moet monumentaal werk zijn.
Dekeyser, die toen op pensioen ging bij VRT, waar hij vele tientallen jaren had gewerkt als journalist voor de radionieuwsdienst. Ik had al vaak genoten van zijn sonore stem die het doen en laten van de VN, de NAVO, Amerika, de Amerikanen en hun Amerikaanse presidenten feilloos analyseerde en presenteerde aan luisterend Vlaanderen. Zo iemand moet een stevig boek kunnen schrijven, dacht ik, met zijn kijk op het wereldgebeuren, dacht ik. En hij heeft er vanaf nu zeker tijd voor, dacht ik ook. Miel is blijven beweren dat mijn brief op het perfecte moment kwam, om hem na zijn radiocarrière nog wat te doen te brengen. Achteraf bekeken zat dat boek gewoon in zijn genen. Wankele wereld. Houdingen en verhoudingen in de Nieuwe Wereldorde werd een instant succes. En dit boek werd gevolgd door nog een hele reeks nieuwe titels, die gretig gekocht, gelezen en bediscussieerd werden. Want stof tot nadenken boden ze allemaal in ruime mate. Eén ervan - Amerikanen - schreef hij met die andere Amerika-watcher, Greet De Keyser (geen familie). En één wel heel speciaal boek is Wiet want wie had verwacht dat dit radio- en journalistiek monument een zo vertederend relaas zou schrijven over zijn... dwergpapegaai. Wie anders dan Peter Vos kon Wiet beter voorzien van prachige potloodtekeningen.Miel en ik haalden - samen met zijn Lutje en met mijn collegae Ronald en Sophie - vorige week tijdens een erg genoeglijke lunch herinneringen op aan onze eerste ontmoeting, en aan de vele verdere contacten die volgden. Door zo lang samen te werken, is echte en hechte vriendschap ontstaan, meen ik te mogen zeggen. Want zakelijk is Miel een plezier om mee samen te werken, maar op het persoonlijke vlak wordt hij samen met zijn Lutje haast onklopbaar: zo veel expertise, wijsheid, leeservaringen en toch bescheidenheid en heerlijke ironie, ik kom het bij niemand anders tegen. Ook mijn eega en drie kinderen smullen van hun verhalen, anekdotes, ontmoetingen en mailberichten. Hopelijk komt het er binnenkort eens van om samen met hem de filmpjes te bekijken die hij met Wim Offeciers maakte voor de schooltelevisie - zijn mediadebuut - en waarover hij zo smakelijk kan vertellen. Ook dat moet monumentaal werk zijn.
vrijdag 11 januari 2008
Babels
Tip voor een memorabele avond? Ga kijken naar de theatermonoloog bvba Borderline. De tekst van Chris Van Camp doet de wisselende stemmingen van een meisje aan bod komen, deels in 
confrontatie met het publiek, dat vrijwel meteen gaat glimlachen én verstijven, zich verkneukelen en (plaatsvervangend?) schamen bij zo veel directheid. Regisseur Ruud Gielens zorgt met de schijnbaar eenvoudigste ingrepen voor een artistieke mep van jewelste. En Anna Vercammen, ja, hoe zal ik dat eens zeggen, wat is me dat zeg. Ze zorgde voor een werkelijk sublieme acteerprestatie, voor grote klasse. Een uur lang zonder één seconde onderbreking presteren zoals zij dat doet, verdient heel veel respect. En ze kan nog een aardig mondje tuba spelen ook.
Een voorstelling over ons Babels onvermogen om elkaar te begrijpen, die veel langer dan dat éne uur in de schouwburg blijft knetteren op je netvliezen. Zeker weten.
http://www.unionsuspecte.be/
confrontatie met het publiek, dat vrijwel meteen gaat glimlachen én verstijven, zich verkneukelen en (plaatsvervangend?) schamen bij zo veel directheid. Regisseur Ruud Gielens zorgt met de schijnbaar eenvoudigste ingrepen voor een artistieke mep van jewelste. En Anna Vercammen, ja, hoe zal ik dat eens zeggen, wat is me dat zeg. Ze zorgde voor een werkelijk sublieme acteerprestatie, voor grote klasse. Een uur lang zonder één seconde onderbreking presteren zoals zij dat doet, verdient heel veel respect. En ze kan nog een aardig mondje tuba spelen ook.
Een voorstelling over ons Babels onvermogen om elkaar te begrijpen, die veel langer dan dat éne uur in de schouwburg blijft knetteren op je netvliezen. Zeker weten.
http://www.unionsuspecte.be/
donderdag 10 januari 2008
alweer
Goede voornemens schijnen gemiddeld ongeveer 8 dagen volgehouden te worden. Die van dit nieuwjaar zijn dus bij deze alweer achter de rug. Nog een paar weken en dan zijn ook de laatste borrels ter gelegenheid van de jaarwisseling achter de rug en zullen we sneller dan we denken tegen elkaar zeggen wat gaat dat jaar toch snel voorbij: is het alweer zomervakantie? Begint het schooljaar alweer opnieuw? Is het alweer kerstmis?
Abonneren op:
Posts (Atom)