Zondag

Cyriel Van Tilborgh is een godsgeschenk voor wie zoekt naar zinvolle tijdsbesteding op de dag des heren: voor de zesde keer organiseerde hij Lezen op Zondag, ditmaal in Koksijde. Het was - door omstandigheden - mijn eerste keer, ik ontdekte er de ideale presentator van een boekenprogramma op tv: Rik Van Cauwelaert. Erudiet, (zelf)relativerend, nieuwsgierig, empatisch. Zo interviewde hij Renaat Landuyt over Igor Siks. Ook al was ik misschien niet van plan om diens roman De stoel van Eliah te lezen (want ik heb immers nog zo veel te lezen), dan heeft dit gesprek me op andere gedachten gebracht. Ik ga Siks lezen omdat het me zal helpen de nationaliseringstendenzen in Europa te begrijpen, en vooral omdat het een beklijvende leeservaring oplevert, zo veel is duidelijk.

Deze zondag hield niet op met Siks. Dan hadden we Geertrui Daem en Frank Adam nog niet gehad. Twee begenadigde performers van hun eigen proza - wie er niet bij was heeft echt wat gemist - en ik ben een klein beetje trots omdat ik (opnieuw) de uitgever ben van de nieuwe verhalenbundel van Geertrui, want Ik bemin u bovenal is van het beste wat ik ooit van haar las. Straks in uw boekhandel!

3002

Italianen gsm-en altijd en overal en met iedereen. Internet is evenwel een ander paar mouwen. Tijdens de afgelopen twee weken op vakantie in Umbrië en Aosta ben ik er tweemaal in geslaagd een internetcafé te vinden. Hotspots bleven onontdekt en wifi kon ik evenmin gebruiken. Al zeker niet op de Col Entrelor, die zich op 3.002 meter hoogte bevond: daar houden zelfs Italianen op met bellen vanwege geen bereik.

Had u nog nooit gehoord van Col Entrelor? Ik ook niet. Maar ik zal 'm niet licht vergeten, nu ik deze col van dichtbij gezien heb. Hij was het hoogtepunt van een dagwandeling in de Alpen, die begon om halfvijf: opstaan, douche, ontbijt, dan om kwart voor zes met tien in 1 auto naar Rhêmes-Notre-Dame waar we om halfzeven vanaf 1760 meter begonnen te stijgen. Om halftwaalf waren we boven, op 3002 meter hoogte, zo hoog was ik nooit eerder geweest. Ik ben mezelf onderweg een paar keer tegengekomen, maar was uiteindelijk wel erg content eens ik op die hoogte de omgeving kon bewonderen. Mijn beminnelijke echtgenote, nochtans veel beter in conditie dan ik, had enkel nog masculiene terzijdes (god god god - man man man) over vooraleer ze neerzeeg ter hoogte van de col. Mijn drie kinderen evenwel waren samen met hun neven en nichten naar boven gehuppeld als het ware. We hebben onderweg gemzen, steenbokken, marmotten, gentianen, distels, en andere bloemen en planten allerhande bewonderd. Bij het einde van de afdaling (in Eaux Rousses op 1640 meter hoogte) waren mijn voetzolen zodanig verhakkeld dat ik ze nu nog altijd bij elkaar moet plakken met spanadrap. Onvergetelijk, dat wel, zeker nu ik dat middels internet kan vastleggen.

Making Books is Fun!

http://www.youtube.com/watch?v=hBztGX-2i1M

Ch'tis

In tijden niet zo gelachen als met de Franse filmhit Bienvenue chez les ch'tis. Overigens iedereen in de cinemazaal schaterde het uit - dat had ik niet eerder meegemaakt. Niet verwonderlijk dat inmiddels meer dan 18 miljoen fransmannen (dat is alvast méér dan La grande vadrouille en bijna zoveel als de absolute topper Titanic met 21 miljoen kijkers) gingen kijken naar dit ontwapenend charmante verhaal over een postmeester die vanuit het zuiden naar het achterlijk geachte noorden van het land moet verkassen. De film is immers een pareltje van humor en empathie, dankzij de herkenbare belevenissen, de knappe acteerprestaties en de eenvoudige rechtlijnige opbouw die veel inlevingsvermogen toelaat omdat de lach zo goed gedoseerd is met alle mogelijke andere emoties. Vaut le voyage!

pensioen

Dokter Jef De Loof is na 57 jaar dienst met pensioen gegaan. Op aandringen van zijn vrouw, zo lees ik in de krant, gaat hij het op zijn 81e wat rustiger aan doen. Zijn vitaliteit is evenwel nog altijd even groot als toen ik hem leerde kennen, heelwat jaren geleden, als een even beheerste als volhardende pleitbezorger van verantwoorde levenskwaliteit, toen hij in 1982 samen met zijn dochter Mieke En niemand hoort je huilen publiceerde, een boek over de gevolgen van een kernoorlog.
Uitgerekend op de dag dat zijn pensioen begint, woont hij een symposium bij over de ontmanteling van kernwapens. Moge hij een lichtend voorbeeld blijven met zijn inzet voor vrede en rechtvaardigheid, vanuit de beweging Artsen voor de vrede of anderszins, dat wens ik hem ook van harte toe. Nog vele jaren vol inzet en verzet, dat laatste vooral in de betekenis van een verzetje.

Simple Present

Simple Present is het nieuwe boek van fotograaf Bert Danckaert. De inleiding door Jan Blommaert draagt als toepasselijke titel De globalisering van het alledaagse.
Bert Danckaert maakt krachtige, sprekende foto's over stille, veelzeggende plekken. In dit boek is geen mens te zien, en toch zie je mensenwerk: gebouwen, toestellen, machines, afval,... aan alles is zo te zien vroeger of later gewerkt door iemand of door velen, maar zoals door de fotograaf vastgelegd is vooral afwezigheid te zien: van smaak, bijvoorbeeld, toch naar mijn smaak, want de meeste foto's tonen ingrepen in de schoonheid, de esthetiek van het alledaagse die dat alledaagse er niet beter op hebben gemaakt. Of juist wel (want ze leveren deze boeiende foto's op)?

De schijnbare afwezigheid van doordachtheid over hoe de omgeving best/mooist/nuttigst ingericht kan worden, zorgt voor een bevreemdende kijkervaring. Het klopt wat Jan Blommaert schrijft: deze foto's konden evengoed in Mexico of San Fransisco of Antwerpen genomen zijn, ware het niet dat je aan sommige details af en toe merkt dat je naar het alledaagse Bejing kijkt zoals de meeste toeristen het niet (willen) zien; de stad zoals ze wordt gezien door wie er woont, en wellicht kijken die inwoners er dan weer amper naar om, omdat wat er te zien is voor hen een dagelijkse gewoonte is geworden.

Bert Danckaert brengt dat knap & als geen ander in beeld. Ik blijf kijken.

http://www.bert-danckaert.be/

Papierstraat

In Parijs loopt bij de Pont Louis Philippe over de Seine de gelijknamige straat in de richting van de Marais gevuld met enkele wonderlijke winkeltjes vol papier. In Kanea op nummer 4 vind je talloze bijzondere vellen papier waarop het speciaal schrijven moet zijn, naast kaartjes, enveloppen, schriftjes en ander schrijfgerief. Wat verderop bij nummer 10 biedt Melodies Graphiques weer andere bladen papier, enveloppen, schriftjes en kunstig uitgewerkte pop up boeken die ver voorbij mijn budget gaan. Een setje kaartjes en enveloppen kan nog net. De wand achter de kassa hangt vol aan de winkel geadresseerde enveloppen in de meest zwierige calligrafische handschriften. Mérite le voyage.

http://www.kanea.fr/